İNSANDA SEVGİ

 

Sevgi, insanın bir şeye ve kimseye karşı beslediği eşsiz bir duygudur. Her zorluğa katlanılarak ulaşılan sevgi, sonsuz mutlulukların yaşanma nedeni olur. Sevgi hissi olmadan hiçbir fedakarlık yapılamaz, bir eser meydana getirmek için hiçbir gayret sarf edilmez. Sevgi ile yüklü olan insan, cazip kılınan geçici dünya nimetlerine boş ve aldatıcı bir sevgi duyabilir. İlâhî Güzel’den belirdiği için güzeldir, bundan dolayı sevilebilir. Yunus Emre’nin söylediği gibi : « Yaratandan ötürü, yaratılanları severim.» Bunun için onlara karşı duyulan sevgi basamağında kalanların Dünyadaki sınavı kaybedecekleri kaçınılmaz olacaktır. 

 

Yüce Allah’ın kulundan istediği ve ilâhî bir güç olarak verdiği sevginin, vahyin doğrultusunda oluşmasıdır. Bunun için insanlar İlâhî Kitap’larla uyarılmışlardır. Kullar, Kur’an’ın kılavuzluğu olmadan neyin sevgiye layık olduğunu bilemezler. Bakara 2/216 : «Bir şeyi sevebilirsiniz, o şey sizin için kötüdür; bir şeyden tiksinirsiniz o şey sizin için hayırlıdır. Allah bilir siz bilmezsiniz.» İnsandaki sevgi duygusu, Allah’a giden yolda basamak basamak çıkılarak yaşanmalı, yalnız insanlara değil bütün varlıklara gösterilmelidir. İman edenlerden başlayarak insanlar, hayvanlar, bitkiler, bilip bilmediğimiz bütün varlıklar sevilmelidir. Sevginin üst noktasını ana-baba sevgisi oluşturur. Peygamber Efendimize gönlümüzde hissettiğimiz sevgi, kulun kemale erişinin göstergesidir. Gerçek sevgi ise Yüce Allah’a duyulandır.

 

Kur’an’ın ışığında insanda sevgi; Allah’ın sevmediği, lanet ettiği, gazabına sebep olduğu duygular Negatif Sevgi’yi; Allah’ın sevdiği, razı ve hoşnut olduğu duygular da Pozitif Sevgi’yi oluşturur. En üst basamağı Son Peygamber Sevgisi ve zirvesi de Allah Sevgisi’dir.

 



NEGATİF SEVGİ